Laat je patiënt zichzelf niet op het spel zetten

Met het net gestarte WK Voetbal en de Tour de France met Nederlandse kanshebbers in aantocht, belooft de zomer een sportieve start te hebben. En dus zijn er weer voldoende pools waar mensen al gokkend hun voorspellingen in kwijt kunnen. Het brengt het onderwerp kansspelverslaving weer onder de aandacht.

Toegegeven, een pooltje invullen op het werk of met vrienden is een onschuldig tijdverdrijf. Van verslaving is dan nog lang geen sprake. En om het geheel in perspectief te zetten. De omvang van het probleem van kansspelverslaving is in vergelijking met alcohol nog maar klein, zo meldt de toezichthouder:  Het aantal personen dat voor alcohol- of drugsverslaving wordt behandeld, is in Nederland tien keer zo groot als het aantal personen met gokverslaving als primaire diagnose. Tegelijkertijd meldt de toezichthouder dat “de precieze omvang van verslavingsproblematiek lastig meetbaar is. De omvang van het probleem binnen bepaalde delen of groepen van de samenleving kan onderschat zijn.”

Ook is duidelijk dat het risico op kansspelverslaving relatief hoog is bij sportweddenschappen (zie bron: pagina 62). Zeker omdat er online bij allerlei (buitenlandse) aanbieders gegokt kan worden op het WK Voetbal of Tour de France, rechtvaardigt het deze dagen vraag hoe je een gokverslaafde kunt herkennen in je spreekkamer?

Signalen

De Jellinek-kliniek zegt het volgende:

  • De verslaafde zorgt slecht voor zichzelf. Heeft vaak dezelfde kleren aan en wast zich slecht.
  • Zijn/haar gedrag verandert: de persoon wordt luider of juist stiller.
  • De verslaafde heeft zijn eigen gedrag niet meer in de hand. Hij/zij denkt er de hele dag aan en praat continu over gokken.

Wie?

Uit de literatuur (zie bron: pagina 10) blijkt wel een prevalentie bij een bepaalde doelgroep. In Nederland komt kansspelverslaving vaker voor bij volwassen mannen in de leeftijdscategorie 30-50 jaar met een lagere sociaaleconomische status (inkomen, opleiding, beroep), waaronder relatief veel werklozen en Nederlanders van allochtone afkomst.

Wat kun je doen?

Je taak als poh’er of praktijkverpleegkundige is niet meer dan de verslaving herkennen en bespreekbaar maken. Voor behandeling ervan is specialistische zorg nodig bij GGZ-instellingen.

Maar de periode is er deze weken wel naar om de signalen van een kansspelverslaving te herkennen. Het enige gokje dat je in dit geval wél kunt wagen, is om het onderwerp gokken bespreekbaar te maken als je vermoedens hebt dat het gedrag van de patiënt afwijkend is. Want anders zet die vooral zichzelf op het spel.

Er zijn nog geen comments geplaatst.

Geef een reactie